İkimiz karanlık koridorda giderken Estella birdenbire durup yüzünü yüzüme yaklaştırarak sinir bozucu bir sesle
"Eee?.." dedi
"Ne eeesi küçük hanım?" dedim. Az daha üzerine düşüyordum, zortuttum kendimi.
Bana bakıyordu. Haliyle bende ona...
"Ben güzel miyim?"
"Evet, bence güzelsiniz."
"Gururunu kırıyor muyum?"
"Geçen sefer olduğu kadar değil."
"O kadar değil mi?"
"Hayır."
Son soruyu sorduğunda çok kızgın bir hali vardı. Cevap verdiğimde bütün kuvvetiyle yüzüme bir tokat attı.
"Şimdi" diye sordu. "Kaba çocuk, şimdi hakkımda ne düşünüyorsun?"
"Söylemem!"
"Çünkü yukarda söyleyeceksin değil mi?"
"Hayır değil!"
"Niye, yine ağlamıyorsun seni sersem!"
"Çünkü bir daha sizin için ağlamayacağım!" dedim...
BU ROMAN KİMİN, BEN BUNU OKUYORUM...
