varmı ahmet altan gibi anlatan aşkı. kadınla erkek arasındaki sevgiyi ihaneti uyumu nefreti herşeyi kadınla erkege baglayan yazar
hele bir denemesi var dostlar GECE YARISI ŞARKILARI diye okumaya deger..

ahmet altanın tek bi kitabını okudum
en uzun gece diye süperdi

super.... heje yi hatırlıyormusun kuçük kürt cocugu
mazlumlugu orada nasıl anlatmıs superdi degilmi
aglamaklı oldum bir ara.....
süper bir denemesi var oku gece yarısı şarkıları
baska hangi yazarları okursun

özellikle okudugum bi yazar yok
onikinci melek diye bir kitap okudum en son
en uzun gecenin sonunu okudumda aglamaklı olmustum....

şiir okurmusun


bu sana ;

Soğuk ve şehirler arası
otobüslerde vazgeçtim
çocuk olmaktan
ve beslenme çantamda
otlu peynir kokusuydu babam...


Ben seninle bir gün
Veyselkarani'de haşlama
yeme ihtimalini sevdim.


İlkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında
(Ankara'da karbonmonoksit sonbaharlar
yaşanırdı o zaman) özlemeye başladim herkesi..
Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki, adam gibi
hasretleri özlemeye başladım sonra..


Bizim Kemalettin Tuğcu'larımız vardı...
Bir de camların buğusuna yazı yazma imkanı...
Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan
kahverengi sıralarda, solculuk oynamaya başladık..
Ben doktor oluyordum, sen hemşire, geri kalanlar kontrgerilla...

Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler
yazılıyordu, pütürlü duvarlara ve Türk Dil
Kurumu'na inat bir Türkçeyle... Ağbilerimizden
öğrendik, Ş harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi..

Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu.
Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu
haber bültenleri..
Oysa Ankara'da hiç sevişmedim ben.
Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim..
(Sınıfca gidilen pikniklerde kıçımıza batan
platonik dikenleri saymazsak..)


Ankara'ya usul usul kursun yağıyordu.. Ve
belli bir saatten sonra sokağa çıkmamayı
öneriyordu haber bültenleri.. Oysa hiç kurşun
yaram olmadı benim..
Ve hiç bir mahkeme tutanağında geçmedi adım..
Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk
yüzüydüm sadece..

Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi
defterimde ama sen yoktun.. Ben seni beni
sevebilme ihtimalini seviyordum, suni
teneffüs saatlerinde.. Okul servisi seni hep
zamansız, amansızca bir lojman griliğine
götürüyordu.. Ben, senin benimle Tunalı Hilmi
Caddesine gelebilme ihtimalini seviyordum..
Ben senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum.

Yaz sıcağı toprağa çekiyordu tenimin
çatlamaya hazır gevrekliğini..Sonra otobüs
oluyordum, kırık yarık yolların çare bilmez sürgünü..
Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum
Muş ovasının yalancı maviliğini... Otobüs
oluyordum bir süre.. Yanımızdan geçen kara
trenlerle yarışıyordum, yanağım otobüs
camının garantisinde..
Otobüs oluyordum... Bir ülkeden bir iç ülkeye..
Çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordum...

Zap suyunun sesini başına koyuyordum..
Sonra iniyordum otobüsten..
Çarşıdan bizim eve giden, ömrümün en uzun,
ömrümün en kısa, ömrümün en çocok,
ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum..
Çünkü sonunda annem oluyordum babam
kokuyordum sonunda....


Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim,
çocuk olmaktan..
Ve beslenme çantamda otlu peynir
kokusuydu babam...

Ben seninle bir gün Van'daki bir kahvaltı salonunda...
Ben seninle (sadece bilmek zorunda kalanların
bildiği) bir yol üstü lokantasında...
Ben seninle, Ağrı dağına mistik ve demli bir çay
kıvamında bakan Doğubeyazıt'ın herhangi bir
toprak damında...
Ben seninle her hangi bir insan elinin terli
coğrafyasında olma ihtimalini sevdim...

Ben senin,
beni sevebilme ihtimalini sevdim !

şiir arasıra okurum
tesekkür ederim ama gerek yoktu

nezaket ruhumda var

ahmet altan süper ya.hem romanda hem denemede deneme olarak önerebileceğim kitabı've kırar göğsüne bastırırken'pişman olmayacaksınız

Kendileri evimin karsısındaki binada oturmaktadır. Sevenlerine duyurulur

yanında bonus olarak mEhMET Altanı veriyoruz

evet o kitapa asik oldum diyebilirim. cok güzel bi kalemi var altanin tebrik ederim dogrusu iyi is yapiyor