yolgezer87 demiş ki:
aslında biz doğu insanları biraz gaddarız sanırım. Küçük yaşlarda bende böyle zırtapozluklar yapıyordum. mesela kardeşimden hiç hoşlanmazdım. mahalle çocuklarının başına bela olmuştum. Köyde sapanla taş atmadığım çocuk yok gibiydi. birisi bir ters bir şey söylese büyük yada küçük adamı konuştuğuna pişman ederdim ....
Allah Allah nidalarıyla saldıran çanakkale neferleri gibi gözüm döner ağzıma geleni karşıdakine çivi gibi sokuştururdum....
Bir gün amcam bundan epey rahatsız olmuş anlaşılan bana bir tahta verdi. bir kilo kadarda inşaat çivisi.
her kavga ettiğimde aynı kişi veya başkası hiç önemli değil tahtaya bir çivi çakmaya başladım. aradan az bir zaman geçti ve tahta resmen çivi tarlasına döndü
hemen arkasından bir anlaşma yaptık... bak oğlum gel bunu tersine çevir dedi. her kesin gönlünü almaya çalış yaptığın her iyiliğe karşılık bir çiviyi bu tahtadan çıkar dedi
itiraf etmeliyim ki gerçekten iyilik yapmak çiviyi çıkarmaktan daha zor geliyordu. kötülük yapmamak insanları kırmamak hele çok daha zor.
sanırım bir yıl sonra (birazda çivileri 2 şer 3 er çekerek) tahtayı temizledim.
amcamın elinden tuttum ve tahtanın başına getirdim.
gerile gerile
Bak çivilerin hepsini bitirdim dedim....
ve hayatımın tokatı geldi....
"aferin çiviler bitmiş"
ama tahtadaki o izler,e yaralar hiç bir zaman kapanmayacak
dedi
ve evet bu da bana kapak oldu.....

ilginç bir olay,saol arkadaşım paylaşımın için
