Günlerce ne gördüm, ne de bir kimseye sordum;
“Ya Rab! Hele kalp ağrılarım durdu.” diyordum.
His var mı bu alemde nekahet gibi tatlı?
Gönlüm bu sevincin halecanıyla kanatlı
Bir taze bahâr âlemi seyretti felekte.
Mevsim mütehayyil, vakit akşamdı Bebek’te;
Akşam... Lekesiz, saf, iyi bir yüz gibi akşam...
Ta karşı bayırlarda tutuşmuş iki üç cam,
Sakin koyu, şen cepheli kasriyle Küçüksu,
Ardından Vatan semtinin ormanları kuytu;
Bir neş’eli hengâmede çepçevre yamaçlar
Hep ayni tahassüsle meyillenmiş ağaçlar;
Dalgın duruyor rüzgârın ahengi dal dal,
Baktım süzülüp geçti açıktan iki sandal;
Bir lâhzada bir pancur açılmış gibi yazdan
Bir bestenin engin sesi yükseldi Boğaz’dan.
Coşmuş gene bir aşkın uzak hâtırasıyla,
Aksetti uyanmış tepelerden sırasıyle,
Dağ dağ o güzel ses bütün etrâfı gezindi;
Görmüş ve geçirmiş denizin kalbine sindi.

Âni bir üzüntüyle rüyadan uyandım
Tekrar o alev gömleği giymiş gibi yandım.
Her yerden o, hem aynı bakış, aynı emelde,
Bir kanlı gül ağzında ve mey kâsesi elde;
Her yerden o, hem de aynı güzellikle, göründü,
Sandım bu biten gün beni râmettiği gündü.