Kaçak Aşkına

Ağzımın yaralı mühründen sen sızıyorsun yastığıma
Uyku benim ama rüya sensin.
Neden herşeyi „tek“ yapamıyorum,
Başlangıçların kırmızı kurdelesini sana kesiyorsun?
Adını yazdım kader bayrağıma,
Bende hüküm süren „sen“ ülkesinin gönderine çekiyorum.
Açarken gözlerimi gündüze, düğüm attığım sözcüklerin marşını söylüyürum hazırolda.
Hazırım….
Ses ver.
Ve kapatırken güne gördüklerimi
Sensizliğin rozetini çıkarıyorum yakamdan.
Sana geliyorum…
Uykumu al,varlığını ver.
Içimde ağlayışını izlemek açlığı,
Sana geliyorum…
Donat sofralarını, ağlayışına açlığımın dişlerini biledim ben.

Devrik cümlelerimin vazgeçilmez “sen” öznesisin gizli kalmayı yeğleyen.
Haince planlar kuruyorum ilhamı sensin kinimin.
Kanun dışı bir yalan söyleyip, tıpatıp „sen“ olan eşgaline hiç görmedim pervasızılığında bakıyorum.
Seni özgürlüğünün kollarından kelepçelemek niyetim.
Sonra çıkartıp en kutsal mahkemelerime „katli vaciptir“ hükmüne binaen dayayıp alnına silahı aşkımı sıkıyorum..
Boş gözlerinle tırmalıyorsun gözlerimi, sabıkalı oluşun ellerime veriyor seni.
Ağzından suni teneffüse muhtaçlık damlıyor, kana özenen kırmızı kılığında.
Öpmüyorum… Sen de yıkamadın tabularımı
Ölmelisin!...