Kıyâmet

Kıyâmeti sezdim, güzel, sözünde
Güller, bahar, yaz da, güz de bahâne
Çözdüğün her düğüm, beni bağladı
Gül yüzün dağladı, söz de bahâne
…….Ey sevgili, aşk bir eski efsâne
…….Yolundayım, yol da iz de bahâne

Gönlüm, ilk menzilde, vursa yâr seni
Hayâllerim kursa – dursa yâr seni
Nasıl alsın, kurak bu diyâr seni
Han, saray neyime sensen hazîne
…….Avundursun beni Mekke, Medîne
…….Sözümüz kesildi. Naz da bahâne

Eşyâ mı yer değişir, yer mi değişir
Gölgem her ışığın üstüne düşer
Bir asâ bastığım her yeri deşer
Rücû eylerse yas, kendi kendine
…….Bulamazsın böyle bir kul kendine,
…….Hasreti döversin, diz de bahâne

Muammâ; varlığım. Ben neden oldum?
Sâdece sen varken ben ‘ne’den oldum
Biri olacaktı: Ben neden oldum
Muharririm, ferman efkâr üstüne
…….Sebep belki nefsî zelzele, sele
…….İstedin, oldular, söz de bahâne!

Kâinâtın sarhoş dön, döne döne
Her var âhuzârla başlıyor güne
Bahâne bunların hepsi bahâne;
Alev aldı hâne, tutuştu sîne
…….Ezanların şâhit ey yâr, Hafî’ne
…….Yanacaktı yandı. Köz de bahâne


Selçuk Bekar