Bizim aydınımız beni korkutur
Ürkerim şâirden, yazardan bile
Elimi veremem: yer kıtır kıtır
Bu kadar korkmadım mezardan bile

Halkına aptal der, ahmaktır kendi
Dönüp haklayınca kendini fendi
Sanırsın kıyâmet; Sur’a üflendi
Böyle sakınmadım nazardan bile

Selâmımı yuttu, takkemi attı
Beni mescîdimden, mektepten etti
Burası yetmedi, ‘New York’tan öttü
Bunu yol çekmedi dozerden bile

Gönül aydınlatan aydına hasret
Karanlık kusana demek ki kısmet
Belki değil, kesin: Bu kadar nefret
Brütüs etmedi Sezar’dan bile

Soğudum arkadaş, nasıl; buz gibi
Zorla gelin olmuş körpe kız gibi
Buna hıyar desem yine az gibi
Böylesi bulunmaz pazardan bile


Selçuk Bekar